Sinds we de toppen van het Atlasgebergte in Marokko achter ons hebben gelaten wordt het land steeds roder en droger. We rijden door de poorten van de Sahara en zien vele prachtige rotsformaties met machtige uitzichten. Droge uitzichten. Toch, daar in de verte, na kilometerslange droogte, zien we een vallei liggen, groen en vol met palmen die zich kilometers ver uitstrekken. Daar, ingeklemd tussen de droge rode rotsen, zien we de vallei van de Drâa liggen, honderd kilometer van leven in de droge woestijn.
Onze slaapplaats ligt prachtig in deze oase en het groene leven in de vallei springt er extra uit door het grote contrast met de droge en rode bergketens waar het tegenaan ligt. Er wordt ons door onze gastheer verteld dat de rivier de Drâa eigenlijk niet meer stroomt door dit gebied. Aan de voet van het Atlasgebergte is een stuwdam geplaatst en het water wordt daar slechts een paar keer per jaar doorheen gelaten. De dag erna zien we, in onze wandeling door het gebied, hoe ze door middel van irrigatie het land tot leven wekken, we horen de waterpompen gaan en we zien allemaal kanaaltjes van water stromen. Dammetjes worden gemaakt en zo worden steeds nieuwe stukjes van het land bewaterd.
Zicht over de vallei
Wat zegt dit ons? Kunnen we iets leren van dit voorbeeld van irrigatie, waarmee de woestijn tot leven wordt gewekt? Ik denk het wel. Laten we voor het voorbeeld aannemen dat het water het levende water van Gods aanwezigheid is en dat wij a) het gebied zijn van landbouw en b) de boer die het land verzorgt. We moeten de tuin van ons leven goed verzorgen, maar wel met Zijn water.
Ik denk dat veel van ons momenten kennen in het leven waarin Gods aanwezigheid tastbaar aanwezig was. Misschien in de bepalende periodes in je leven, periodes met grote problemen of juist met blijdschap. Wellicht heeft God duidelijk tot je gesproken dat je voor een bepaalde situatie niet bang hoeft te zijn maar dat je Hem mag vertrouwen. Al met al kunnen er veel verschillende situaties zijn waardoor God sterk aanwezig was voor je gevoel. Het gemeenschappelijke in de voorbeelden is echter dat zulke expliciete gevoelens niet altijd blijven. God is meestal niet in elk seizoen van je leven even tastbaar aanwezig. In periodes van droogte kun je je zelfs volledig door God verlaten voelen, maar is dat ook zo? In de oase zullen ze zeggen: ‘ja, het water heeft al drie maanden niet uit de dam gestroomd, maar we pompen het op.’ Het water is er, ook al zie je het niet direct. Zo kunnen ook wij de daden van de Heer in herinnering brengen, de ‘’oude’’ zegeningen oppompen. Onszelf herinneren dat Hij destijds trouw was, dat Hij duidelijk aanwezig was, dat Hij leidinggaf. Zo kunnen wij hoop krijgen voor het nu.
Een boer is hier het land aan het irrigeren
Naast het oppompen van het levende water van God mogen we het ook actief sturen naar de gebieden van ons leven die het nodig hebben. Hoe kan die trouw, of dat woord van God dat ik in het verleden heb ontvangen nu helpen? Op welke situatie van mijn leven kan dat nu bemoediging of leiding geven? Het is goed mogelijk dat hetgeen God heeft gezegd over de ene angst in je leven ook toepasbaar is op een andere angst in je leven, en je daarmee oproept tot vertrouwen. Neem de tijd in gebed en meditatie om te ontdekken hoe de ‘’oude’’ bemoedigingen van God je nu kunnen helpen, zo irrigeer je het naar de juiste plek in je hart. Zelf probeer ik bemoedigingen of bijzondere dingen die ik ontvang op te schrijven zodat ik, als er zich iets nieuws voordoet, daar weer naar terug kan grijpen. Om wat ik toen ontvangen heb weer opnieuw toe te passen onder leiding van de Heilige Geest. Ik breng deze ‘’oude’’, maar o zo levende woorden weer naar nieuwe plekken.
Misschien staan wij te vaak in onze steeds droger wordende oase te wachten op regen, te wachten tot de dam opengaat, tot de rivier gaat stromen. Misschien vergeten we dat God ons al heeft gegeven wat we nodig hebben. We zoeken antwoorden op vragen of problemen die we hebben, maar heeft God misschien al geantwoord? Zit dat water niet al ergens in de grond? Hetgeen we zoeken is misschien al gegeven, maar vraagt erom om geïrrigeerd te worden. Ja, Gods Geest kan ons soms van boven naar beneden vullen, God neemt initiatief en stort zijn aanwezigheid als regen over ons uit. In andere gevallen echter worden we vervuld door actief zijn aanwezigheid, zijn troost en leiding uit de grond op te pompen.
We hebben zijn water zo nodig, elke dag. Uiteindelijk is het namelijk ons doel dat wij een oase mogen zijn, een oase met veel gewassen en vrucht. Een plek van vrede en van leven. Een leven waar de ander beschutting kan vinden, waar de ander vruchten kan plukken en verzadigt kan raken. Een oase, midden in de woestijn.