Er was eens een kerkje, vol met zuivere en Godsdienstige mensen. Het kerkje was prachtig vanbinnen, alles zag er mooi, netjes en gekuist uit. Elke zondag werd er heerlijke koffie geschonken met een klein Frans koekje erbij, de mensen genoten hiervan in hun nette zondagse kleding. De muziek nam de mensen mee in aanbidding, God werd groot gemaakt en harten werden geraakt. De preken waren krachtig, duidelijk en vol vuur. Met steeds meer toewijding zuiverde de mensen hun leven voor de Heer. Zonde werd niet zomaar door de vingers gezien, de mensen hielden elkaar scherp in de gaten om op het goede pad te blijven. Er werd gewaakt en gebeden tegen elke vorm van geestelijke verslapping. De kerk floreerde, er was slechts één probleem…
Verderop was een ander kerkje. Hij was van buiten niet zo indrukwekkend maar vanbinnen was hij toch vast wel netjes? Dat viel eigenlijk wel tegen… Wordt hier nooit gestofzuigd ofzo? Ook deze zat vol met mensen, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het een zooitje ongeregeld was. Is er niet wat meer eerbied mogelijk? Is het teveel gevraagd om je kleding een beetje te fatsoeneren? En hij daar, ja die met die bruine bos krullen! Zat hij gisterenavond niet in de kroeg ofzo? Ik vraag me af of de alcohol überhaupt al uit zijn bloed is. De muziek stelde ook niet zoveel voor, een beetje basic zullen we maar zeggen. Serieus, de kerk is al een kwartier begonnen en je komt nu pas binnen? Konden ze eigenlijk de mensen ook niet wat betere koffie aanbieden? Het zal wel de goedkoopste filterkoffie zijn geweest, die ook nog niet erg goed gezet is. De preken waren vrij simpel, niet hoogdravend, weinig theologische duiding. God liefhebben en je naaste als jezelf, tja daar valt ook niet zoveel Bijbelstudie over te doen. Er mocht misschien wel wat meer worden gefocust op zuiverheid, de gevaren van wereldgelijkvormigheid en seksuele reinheid. Zeker als je ziet wie er nu weer waren uitgenodigd om mee te komen. Al met al een drama, hoewel…
Uren eerder
Een klein beetje terug in de tijd, en wie zien we daar? Mister hangover staat daar in de kroeg en heeft bij zijn vierde biertje een gesprek iemand uit het tweede kerkje die hem vervolgens uitnodigt om zondag eens mee te komen, hij zal erover nadenken en drinkt nog vier biertjes. De volgende ochtend wordt hij wakker met knallende koppijn en een draaiend hoofd, hij voelt zich ellendig en denkt terug aan de uitnodiging voor de kerk. Het is best een eindje weg want hij heeft geen auto en z’n fiets is kapot. Gelukkig weet hij dat zijn buren naar de kerk gaan dus belt hij daar ‘s ochtends aan om te vragen of hij mee mag rijden. De buren – uit het eerste kerkje – zeggen tegen hem: ‘Jij bent nog dronken, daarnaast stink je nog een uur in de wind dus wij nemen je liever niet mee in de auto zo dicht bij de kinderen’. Verslagen en bedrukt loopt hij de straat maar op in de hoop dat hij met iemand anders mee kan rijden. Uiteindelijk stopt er een vrouw op de fiets, en vraagt of ze kan helpen. Haar fiets is een beetje gammel dus ze kan hem niet achterop meenemen, dus besluit ze maar te gaan lopen met hem. Het is een eind weg, maar al met al hebben ze alleen het eerste kwartier maar gemist.
Achter de schermen zien we nog tal van andere taferelen gebeuren. We zien hoe de vrouw uit het tweede kerkje met de verfomfaaide kleding haar zieke oude buurvrouw nog voor de dienst was gaan helpen, waardoor haar kleren vies werden en ze nog snel even een schoon maar ongestreken shirt van de waslijn trekt alvorens ze naar de kerk snelt. We zien op een ander moment hoe een gezin uit het eerste kerkje een uitnodiging om thee te drinken van hun nieuwe Afghaanse wijkgenoten afwijzen, ze drinken altijd al hippe koffie in de kerk en bovendien willen ze zichzelf en hun kinderen beschermen tegen de dwalingen van de Islam, wat voor geestelijke machten zijn wel niet aanwezig in dat huis? Ach ja, ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar het punt is duidelijk.
‘’Daarom moeten wij dus de voorkeur geven aan ‘een Kerk die gekneusd, gewond en vuil is, omdat zij langs de straten is uitgetrokken, boven een Kerk die ziek is, omdat zij gesloten is en uit gemakzucht zich vastklampt aan eigen zekerheden’.’’[1]
Paus Franciscus
Opgesloten reinheid is geen heiligheid. Het eerste kerkje was op zichzelf gericht om zichzelf schoon, zuiver en rein te houden. Een kerkje met hoge beschermingsmuren. Het tweede kerkje was naar buiten gericht, een kerkje met open deuren, een kerkje waarin de mensen niet bang waren om de mensen te bereiken. Een kerk met misschien wel vieze en vuile voeten, maar met heilige en reine harten.
[1] Paus Franciscus (2021). Een vreugedevolle opdracht. Kok Boekencentrum